نیمیم زآب وگل
يک سال اضافه تر شد عمرم ز سال پيش اش

       جمعه هفته ای که گذشت به دنیا آمدم 

       و این بهانه ی خوبی برای این  شعر زیبای هادی خرسندی ست.

         

       یک سال اضافه تر شدعمرم ز سال پیش اش

                                                                 چرخ فلک فرو کرد در من دوباره نیش اش

      یعنی  که باش  هوشیارلذت ببر  زعمرت

                                                                   شاداب زندگی کن  با کم بساز  و  بیش اش

     بازیگرست گردون   بازیچه اش  من  و تو

                                                                       آوردنست آئین   دک کردنست  کیش اش

    می چرخد وشب وروز ما را نماید علاف

                                                                    بیهودگی رفیقش   بیداد قوم  و خویش اش

     روزی کند  دلت شاد    ایوان باغت آباد

                                                                     فردا شود پشیمان  از کار  روز پیش اش

    می خواست تا غم ورنج بر جان من بچسبد

                                                                  خوردم تکان زیادی محکم نشد  سریش اش

      بگذار تا بچرخد   این چرخ  لا مروت

                                                              من با سبیل چخماق خوش مانده بیخ ریش اش

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٥ - رضاالف
که دروغی تو دروغ! که فريبی تو فريب!

.

قاصدک!هان  چه خبر آوردی؟

ازکجا وز که خبرآوردی؟

خوش خبرباشی اما اما          گرد بام  و بر من

بی ثمرمی گردی

انتظارخبری نیست مرا        نه ز یاری   نه ز دیار و دیاری  باری

بروآنجا که تو را منتظرند

قاصدک!  در دل من همه کورند وکرند

دست بردار ازین دروطن خویش غریب

قاصد تجربه های همه تلخ

                                  با دلم می گوید:

                                                        که دروغی تو دروغ!

                                                                                     که فریبی تو فریب!

                                                                                                                                                                                                                                          اخوان

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٩ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
چه بگوییم به این ساقی ساغر گردان؟!

.

          گوشه چشم  بگردان و  مقدر گردان        

                                                                           ما که هستیم در این دایره سرگردان؟

          دور گردید وبه ما جرئت مستی نرسید    

                                                                           چه بگوییم به این ساقی ساغر گردان

         این دعاییست که رندی بمن آموخته است

                                                                          بار ما را نه بیفزا ! نه سبکتر  گردان!

         غنچه ای را که به پژمرده شدن محکومست 

                                                                           تا شکوفا نشده   بشکن و پرپرگردان!

          من کجا بیشتر از حق خودم  خواسته ام ؟

                                                                         مرگ حقست به من حق مرا برگردان

                                                                                                                 فاضل نظری

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٦ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
گمان کودکی ام کو ؟ چو آب وآینه صاف

.

        مخوان مخوان غلط انداز دست شیطان را               اگرچه   نقش  زند  آیه های ایمان را

         نماند   اینهمه مریم نما    چو برداری                             نقاب روسبیان   دریده دامان را

        شکوه مجمع   خورشیدها   نپنداری                                    فریب  مزرعه آفتابگردان را

       شب است وگرمی آتش نمای کرمی چند                  نکرده گرم نفس های این زمستان را

       نه آسمان که نگارینه یی ست براین سقف                 کشیده اند   دراو   نقش مهر تابان را

       نمایشیست که  ازپشت پرده  دست کسی                به رفص آورد این سایه های بیجان را

       گمان کودکی ام کو؟ چو آب وآینه  صاف               قبول  قصه ی  شهزادگان  و دیوان را

       به مرگ باور خود گریه می کنم که هنوز                  یقین نداشته  حتی   وجود انسان را

                                                                                                                                                          سیمین بهبهانی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
زمین به دام گل و سبزه گیردم که بمان !!

.

     برای مرگ  جوانم   برای ماندن   پیر                       بگو چگونه کنم این شگفت را تفسیر

    زمین به دام گل وسبزه گیردم که بمان                       زمانه ام به گلو نیشتر زند    که بمیر

    زمین گرفته ی این کویم وغریبه دوست                   گرسنه مانده درگاه عشق وازجان سیر

                                                                                                                                                      منوچهر آتشی

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٤ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
ای عشق سری به خانه ما نزدی!!

.

                 دستی ز کرم  به شانه ما نزدی                       بالی  به هوای   دانه ما   نزدی

                دیریست دلم چشم به راهت دارد                   ای عشق سری به خانه ما نزدی

                                                                                                                                                قیصر امین پور

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٢ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
که هرچه هست ندارم ! که هرچه دارم نیست

.

مپرس حال مرا ! روزگار یارم نیست                        جهنمی  شده ام   هیچکس   کنارم نیست

نهال بودم   و  در حسرت بهار!  ولی                     درخت می شوم وشوق برگ وبارم نیست

به این نتیجه رسیدم که سجده کردن من                        به  جز  مبارزه  با     آفریدگارم  نیست

مرا زعشق مگویید عشق گم شده است               که هرچه هست ندارم ! که هرچه دارم نیست

شبی   به لطف  بیا  بر مزار  من شاید                    بروید  آن گل سرخی    که بر مزارم نیست

                                                                                                                                         

                                                                                                                                                        فاضل نظری

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۱۸ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
ازخدا برگشتگان

.

ازخدا برگشتگان را کار چندان سخت نیست

                                سخت کار ما بود  کزما خدا برگشته است

                                                                            نوفانی

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۱٦ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
نشان عاشق آن باشد که خشکش بینی از دریا

.

مکن در جسم وجان منزل  که این دونست و آن والا

                                                                  قدم زین هردو بیرون نه  نه اینجا باش  و نه آنجا

به هرچ ازراه دور افتی چه کفر آن حرف و چه ایمان

                                                         به هرچ از دوست وامانی چه زشت آن نقش وچه زیبا

گواه رهرو  آن باشد    که سردش بینی   از دوزخ

                                                                   نشان عاشق آن باشد  که خشکش  بینی  از دریا

سخن کزروی دین گویی چه عبرانی  چه  سریانی

                                                                  مکان  کزبهرحق جویی   چه جابلقا   چه جابلسا

شهادت گفتن    آن باشد    که  هم زاول    درآشامی

                                                                  همه دریا ی هستی  را     بدان حرف نهنگ آسا

عجب نبود  گرازقرآن     نصیبت نیست   جز نقشی

                                                                  که ازخورشید    جزگرمی     نیابد    چشم نابینا

گرت سودای آن باشد   کزین سودا    برون آیی

                                                                  زهی سودا که خواهی یافت فردا ازچنین سودا

به حرص ار شربتی خوردم مگیرازمن که بد کردم

                                                                 بیابان بود   و  تابستان    و  آب سرد   و  استسقاء

                                                                                                                                                      سنایی غزنوی

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۱٤ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
کان شوخ منصرف نشوداز خیال خویش

.

دیدم به بصره دخترکی  اعجمی  نسب                         روشن نموده شهربه نور جمال خویش

می خواند درس قرآن درپیش شیخ شهر                      وزشیخ دل ربوده به غنج ودلال خویش

می داد  شیخ درس   ضلال مبین   به او                   وآهنگ ضاد   رفته  به اوج  کمال خویش

دختر نداشت طاقت گفتار حرف  ضاد                          با آن دهان کوچک غنچه مثال خویش

می داد شیخ را به   دلال مبین    جواب                       وان شیخ  می نمود  مکرر مقال خویش

گفتم به  شیخ    راه ضلال  اینقدر مپوی                     کان شوخ منصرف نشوداز خیال خویش

بهتر  همان بود  که    بمانید     هردوان                     او دردلال خویش وتو اندر ضلال خویش

                                                                                                                                                       ملک الشعراء بهار

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
تشنه لبی مست رفته است به ميدان!!

 هیچ دلی  عاشق   و   دچار     مبادا             

                                                    عاقبت   چشم     انتظار  مبادا

   می روی وابرها به گریه که برگرد

                                                     چشم  خداوند  اشکبا ر  مبادا

  تشنه لبی مست رفته است به میدان

                                                       آینه  با سنگ در کنار مبادا

 تشنه لبی مست رفته است به میدان

                                                       وعده  دیدار بر مزار  مبادا                                        

 تشنه لبی مست رفته است به میدان

                                                    این  خبر  سرخ  ناگوار مبادا

  تشنه لبی مست رفته است به میدان

                                                   تشنه لب مست  بی قرار مبادا

 شیحه اسبی شنیده می شود از دور

                                                   شیحه اسبی که بی سوار مبادا

این طرف  آهو  دوید  آنطرف  آهو

                                                      دشت د راندیشه  شکار مبادا

وسعت دشت است و وحشت رم اسبان

                                                   غنچه سرخی به رهگذار مبادا

زندگی سبز ومرگ سرخ مبارک

                                                   دشت پر از لاله بی بهار مبادا

عالم کثرت گشود راه به وحدت

                                                      هیچ   به جز   آفریدگار مبادا

                                                                                                             فاضل نظری

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
خون حق بود که بر رو ی تو پاشيده حسين!!

سخت است از حسین گفتن!

به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا                                تورا کشیده ودست ازقلم کشیده خدا

هزاران هزار نفر درطول تاریخ جانانه درراه آرمانهای به حق خود  سر به تیغ جلادان روزگارسپرده اند.ولی نامی ازآنها جزدر کتابهای تاریخ نمانده است وسفاکان تاریخ به ندرت با دشمنان خود معامله بهتر از داستان کربلا کرده اند.

این چه رازی است که حسین بار همه قصه ها وغصه های تاریخ را با تنهایی بر دوش می کشد.            نمیدانم! شاید بهانه است و چه شیرین بهانه ای! پسر علی نیست که هست .طرف مقابلش یزید پسر معاویه نیست که هست.دراین قصه هرچه بخواهی هست. از سقای بالا بلند  بی دست تا طفل شیر خواره از پیرمرد توبه کار تا شیخ بدکار از پدری که به سوی مرگ می رود تادختری که زانوی اسب بابا را بغل می گیرد. اضداد جمعند. خوبی مطلق وبدی مطلق همان که راحت می فهمیم.

شاید بگویید چرا باید برای قصه که هزار وجهارصد سال اتفاق افتاده وتمام شده اشک ریخت وبر سر کوفت دسته وهیئت به راه انداخت وفیمه مهمان کرد شمع روشن کرد وسیاه پوشید...ولی همین جا باستید وکمی فکر کنید. چه بهانه ای می توان جور کرد تا بتوان اینهمه کار نامربوط به هم را یکجا انجام داد؟                گریه کردن.. رقصیدن (تو بگو سینه زدن)..آواز خواندن (تو بگو نوحه خوانی)..آهنگ زدن(طبل یا سنج). قیمه خوردن وشله زرد پختن (تو بگو نذرکردن)..وحتی غیبت کردن و.. وبهانه همه اینها داستان حسین است.ما سفره هفت سین را دوست داریم چون بهانه  خیلی ازکارهای دیگر است وگرنه گذاشتن هفت چیز که اول نام آنها با سین شروع شود وقتی این سفره بهانه کار ی  نباشد چه لطفی خواهد داشت؟مگرآدم عاقل بی جهت ازروی بوته آتش می پرد؟ولی وقتی چهارشنبه آخرسال شود بهانه این کار فراهم خواهد شد.

عاشورا هم بهانه خیلی کارها ست.مگرمی شودبی دلیل دورهم نشست وزار زار گریه کردودر همان زمان رقصید وقیمه خورد؟ول یدرعاشورا می شود. سالها وسالها پدران ماداستانها وقصه ها رازیر ورو کرده اند وحتی بخاطر بعضی ازآنها خون داده اند تا امروز ما برای شادی وغم بهانه ای داشته باشیم.

و درعاشورا می توان هم گریه کرد هم رقصید هم دلی از عزا در آورد هم دوستان قدیم وهم محلی ها را دید وشاید هم بهانه ایست برای گله کردن !.!گله کردن ازاینکه چرا دیگر دنیای ما آدمها ؛ حسینی؛ ندارد؟!و نمی تواند داشته باشد!. چرا ما مردم ونه فقط ما  بلکه زمینی که درآن زندگی می کنیم وآسمانی که سقف ماست هیچ یک تحمل حسینی د یگر را نداریم.در واقع وقتی نفرین نثار دشمنان حسین می کنیم به زمینمان به آسمانمان وبه خودمان بد می گوییم. داستان کربلا داستان همه ماست.داستان مردمی که بین بودن ونبودن همیشه مجبورند بودن را انتخاب کنند.واگر میگرییم بر خودمان و  بر زمینی که خون حسین براو ریخت وآخ نگفت  و بر ابری که  لب  تشنه حسین را دید  ونبارید  و بررودی که از کنارش کذشت  و سیرابش نکرد  می گرییم.

حسین قهرما ن داستان ما بهانه ایست برای ما  تا بر بهشتی که می پنداریم جد مان آدم با خوردن یک سیب از ما گرفت حسرت بخوریم. وچه شیرین بهانه ای ست این حسین!

 پرحرفی هایم شاید بهانه ای بود برای  این شعر:

.

مرگ ترسیده وازمرگ نترسیده حسین                      عرش لرزیده و بر خویش نلرزیده حسین

بین  بودن   ونبودن  ز ازل  تا  به  ابد                             جاودان  بودن   نابود   پسندیده   حسین

زمیان  همه  عالم به  لب  دشنه   مرگ                           دختر خویش بغل کرده وبوسیده حسین

با فلک ابر زمین بحر زمان مردم دون                      و همان دین که امامش شده جنگیده حسین

ننگ بر خاک  زمینی  که نپاشیده ز هم                      تف به بحری که پر ازآب نپرسیده حسین

و  به  خورشید  که  بی تاب  بتابیده بر او                      و ندیدست  لبش  تفته و خشکیده  حسین

و به آن ابر که حیران به  ابد مانده ازآن                     که دمش بوده  و برخویش نباریده حسین

 و زمینی که چو اطفال فلک چرخ زنان                  روز شب کرده نپرسیده  که  تابیده  حسین؟

و به آهن که چو خنجر شده دردست عدو                  هم  بریدست  و نگفتست  خراشیده  حسین

و تو خاکی که دهان باز نکردی از شرم                خون حق بود   که بر روی تو پاشیده حسین

 وشما  مردمکان  همه  تمساح  به چشم                     کوفه عصران فرامش شده     نادیده حسین

و به  آن واعظ پرچم   به در کعبه گذار                       که ز کس بیشتر از شیخ  نرنجیده حسین

و به خود نیز که ننگین ز مسلمانی خویش                  و بر آن دین که شنیدست ونفهمیده حسین

 ونه شمری که بدیهای همه برده به دوش                 که  یقین  قاتل  خود  دیده وبخشیده حسین  

                                                                                                                    رضا - الف

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۸ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
یوسف! به این رها شدن ازچاه دل مبند

.

     از باغ  می برند  چراغا نی ات   کنند                       تا  کاج  جشنهای  زمستانی ات  کنند

     پوشانده اند  صبح  تو را  ابرهای   تار                       تنها به این بهانه که  بارانی ات کنند

     یوسف! به این رها شدن ازچاه دل مبند                     این  بار می برند که زندانی ات کنند

    ای گل گمان مکن به شب جشن میروی                    شاید بخاک مرده ای ارزانی ات کنند

     یک نقطه بیش فرق رحیم ورجیم نیست                  ازنقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

                                            آب طلب نکرده همیشه مراد نیست         

                                         گاهی بهانه ای ست که قربانی ات کنند

                                                                                                                                                                                                                                        فاضل نظری

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٦ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
می کشی و زنده می کنی به نگاهی

.

         درشب باران به خاک ریخته گاهی                      بوسه ابری که دل سپرده به ماهی

        وسوسه  سیب  سرخ  و بازی پرهیز                    حیف  که دستم نمی رسد به گناهی

       خط به خط سرنوشت من مژه توست                    زندگی  کوه  بسته است  به   کاهی

        زلف تو  و عمر من چه راه درازی                    چشم تو و حال من  چه روزسیاهی

        مساله  مرگ  و زندگی  نظر توست                   می کشی و زنده می کنی به نگاهی

                                               حق من این زندگی نبود خدایا

                                               جان   مرا   زودتر بگیر الهی

                                                                                                                                     فاضل نظری

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
ای سيب سرخ غلط زنان در مسير رود .... يک شهر تا به من برسی عاشقت شدست

اين مثل عاشقانه كه ”با يك نگاه نه يك دل بلكه صد دل عاشقش شد“ ممكن است مبنای علمی داشته باشد.
معلوم شده است كه تماس چشمی با يك صورت زيبا، برای به جنب و جوش آوردن مغز تنها ظرف چند ثانيه كافی است.
دانشمندان انگليسی پی برده اند كه وقتی چشم فردی به يك صورت جذاب می افتد، نقطه ای از مغز شروع به فعاليت می كند.
اين دانشمندان معتقدند كه پيوند با افراد جذاب يك امتياز تكاملی (تكامل زيستی) است و به خوبی در مغز تعريف شده است.
تماس با مردم خوش چهره احتمالا علاوه بر آن كه به يافتن جفت مناسب به انسان كمك می كند، موقعيت اجتماعی افراد را نيز بالا می برد.
”كنات كمپ“ از موسسه ”عصب شناسی مغز“ در ”يونيورسيتی كالج“ لندن كه اين رشته تحقيقات را هدايت كرده است به بی بی سی گفت: ”از نقطه نظر تكاملی، دسته بندی اشخاص براساس زيبايی دارای اهميت است چون كه اين امر نشانه سلامت، قدرت و غيره است.“
وی افزود: ”بسيار مهم است كه فرد به سرعت درك كند پيوند با چه كسی برای او با پاداش همراه است. از اين نقطه نظر ايجاد پيوند با افراد جذاب، صرفنظر از جنسيت آن ها، معنی می دهد.“


سلسله مراتب ميمونی

به عنوان مثال در جامعه ميمون ها، ايجاد پيوند با موجودی كه در رده های بالاتر اجتماعی قرار دارد، باعث ارتقای موقعيت اجتماعی می شود.
به گفته ”كنات كمپ“ در جامعه انسانی نيز ارتباط با كسی كه جذاب به حساب می آيد دارای امتيازهای مشابهی است. اما به نظر می رسد كه ” زيبايی محض“ كافی نباشد.
دكتر كمپ گفت: ”جذابيت به چيزی بيش از زيبايی محض صورت مربوط می شود. اين نكته ای است كه مطالعه ما تاييد كرده است.“
او گفت كه داوطلبانی كه از آن ها خواسته شده بود صورت ها را از روی ميزان جذابيت رده بندی كنند علاوه بر تعريف سنتی زيبايی در جستجوی صفاتی مانند درخشندگی، شادابی، همدردی و حتی حس مادرانه بودند.

تماس چشمی

در اين آزمايش برای 16 داوطلب (8 زن و 8 مرد) درحالی كه مغز آن ها اسكن می شد، تصاوير رنگی از صورت 40 فرد ناشناس به نمايش گذاشته شد.
از اين گروه خواسته شد جذابيت هر صورت را از يك تا 10 درجه بندی كنند.
صورت هايی كه جذاب تشخيص داده می شد، صرفنظر از جنسيت آن ها، يك قسمت خاص از مغز را به فعاليت واداشت. اين قسمت مغز، مركز پاداش ناميده می شود.
اين مطالعه نشان داد كه مغز زمانی فعال می شود كه نگاه مستقيم باشد و نه کج.
مطالعه ميمون و موش نشان داده است كه اين قسمت از مغز زمانی كه موجود در انتظار پاداشی مانند غذا يا آب است فعال می شود.
تاثير نخست

اين تحقيق همچنين نشان می دهد كه مغز، صورت های جذاب را ظرف چند ثانيه ثبت می كند، كه بدان معنی است كه اين يك فرآيند خودكار است و احتمالا از قبل در مغز برنامه ريزی شده است.
اين موضوع همچنين اين يافته روانشناسی را كه مردم در نگاه اول در مورد يك غريبه قضاوت می كنند توجيه می كند.
تحقيقات اخير در نشريه عملی ”نيچر“ منتشر شده است.

                                                                                                                 بی بی سی

                                                                                                                ‌

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۳ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف