نیمیم زآب وگل
دشمنم بسيار خر زور و قوی بازو در آمد

.

هرکجا یاری گرفتم  کودن وهالو در آمد                       هرکجا اسبی خریدم  بدتراز یابو درآمد

هر که راازبهریاری برگزیدم کرمکی شد             هرچه اینجا میوه چیدم سربه سرکرمو درآمد

هرزمان در زیر زلف دلبری دستی کشیدم               زان کله گیس اوفتاد وکله اش بی مودرآمد

هرکجاخربوزه کردم پاره بدترازکدو شد                  هرکه را دوشیزه خواندم عاقبت بانو درآمد

هرکجا قد را علم کردم که با دشمن بجنگم                 دشمنم بسیار خرزور و قوی بازو در آمد

هرکه پیش منطق من کند شد تیغ  زبانش                     بهر عاجزکردنم ازجیب وی چاقو در آمد

                                                                                                                                                           ابوالقاسم حالت

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ۳۱ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
اختلافی که هست در نام است

ا زدرختی که همه جای دنیا هست کاغذ میسازیم رنگ سبزی به آن میزنیم وعکس چندنفر آدم مثلا مهم را روی آن اضا فه می کنیم و اسمش را می گذاریم اسکناس. بعضی ازما کلی ازین کاغذهای سبزداریم بع ضیهاکمتر.به آنهایی که کاغذ بیشتری دارند می گوییم پولدار وفکرمی کنیم لابد آدمهای مهمی هستند. بعضیهای دیگرمثل من از کودکی نوشته هایی که روی کاغذهای سفیدنوشته شده را میخوانیم ازبر میکنیم وحتی آن را امتحان می دهیم پس از سالها میشویم دکترمغزواعصاب .دیگران چندتا کاغذ سبزبه مامیدهند  تا هرچه درکاغذهای سفیدخوانده ایم برایشان نسخه کنیم تا چندسال بیشتر عمر کنندوکاغذسبزبیشتری جمع کنند.بعضی هامان تمام عمر ازسروکول بقیه بالا میرویم تا کاغذی که روی آن به مقام مهمی منصوب شده ایم رابه دیگران نشان دهیم تا بقیه فکرکنند که چه آدم مهمی هستید . حالا تصورکنید آن آدم پولداره ودکتره  وآدم مهمه یک روزی مثل رابینسون کروزوه  در یه جزیره دورافتاده گیر بیفتند.

پولداره لابدهمون شب اول کاغذهای سبزشو آتیش میزنه تا گرگها نخورنش آخه گرگها را نمیشه  با کاغذ خرید .دکتره چون تو جزیره داروخانه نیست حتی اگه بتونه مریضی خودشو هم تشخیص بده از درمان خودش هم عاجزه.آدم مهمه هر چقدر به گرگ های جزیره میگه من آدم مهمی ام حرفشوباور نمیکنند اون دیگه حتی زورش به یه مورچه هم نمیرسه.

ماآدمها گاهی دروغهای قراردادی که خودمون وضع کردیم روهم باورمیکنیم وبر اسان همانها یک عمر زندگی می کنیم وگاهی بخاطرشان می میریم.حتما دیده اید بچه ها وقتی باهم بازی میکنند یکی شان بابا میشود یکی مامان یکی دزد یکی جلاد گاهی پسرها مامان میشوند وگاهی دخترها جلاد ولی بعد از اینکه بازی تمام شد همه خودشون میشوند آنها می دانند که همه اینها همش یک بازی است ولی مابزرگترها انگاربدجوردروغهای خودمان را باور کرده ای .

بیایید زندگی را خیلی جدی نگیریم.

هرکه را درجهان همی بینی               گرگدایی وگر  شهنشاهی  ست

طالب لقمه ای ست وز پی آن                دربن  چاه یا سرگاهی   ست

شاه را برگدا چه  ناز رسد               چون گدا نیز شاه نان خواهیست

اختلافی که هست در نام است         ورنه سی روزبی گمان ماهی ست

 

                                                                                                                                        شعر از ابن یمین

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۳٠ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
قبله عالم

ناصرالدین شاه به فرانسه رفت و روزی تصمیم گرفت بدون عمله و اکره به رستوران های پاریس برود و ناهار بخورد. گارسن فهرست غذا را آورد، منتهی چون ناصرالدین شاه فرانسه نمی دانست، نتوانست نام غذاها را بخواند. به همین دلیل با استفاده از هیبت و اقتدار ملوکانه انگشت مبارک را روی یکی از اسامی غذاها گذاشت.
گارسون هم همان غذا را که چیزی مانند باقلای پخته و کمی نان تست شده خشک بود آورد. ناصرالدین شاه که همیشه غذاهای چرب و نرم می خورد، بدون اینکه به روی خودش بیاورد، کمی از آب غذا را با نان خورد و احساس نفخ و حال به هم خوردگی می کرد.
اتفاقا در همین موقع یک مادام و موسیو فرانسوی وارد شدند و سفارش غذا دادند، گارسون برای آنها بوقلمون سرخ شده آورد که به شکل زیبایی تزئین شده بود. ناصرالدین شاه هر چه تلاش کرد متوجه شود که آنها چه غذایی سفارش دادند، نفهمید. تا اینکه آن مادام و موسیو بازهم همان غذا را می خواستند، به همین دلیل گفتند «رپته» ناصرالدین شاه هم که فکر می کرد اسم غذا «رپته» است، گارسون را صدا زد و با همان هیبت ملوکانه و صدای محکم گفت: «رپته»
گارسون هم رفت و باز هم همان غذای قبلی که ناصرالدین شاه خورده بود، آورد. ناصرالدین شاه که هم گرسنه بود و هم عصبانی از جا بلند شد و محکم توی گوش گارسن زد و در حالی که بوقلمون سرخ شده مادام و موسیو را نشان می داد، گفت: مرتیکه الدنگ! از اونها رپته!

                                                                                سایت دوم دام دات کام

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٩ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
قصه ما دروغ بود

کاش میتوانستیم مثل پدرانمان فکرکنیم یامثل دوران کودکی.                                                       

نمی دانید که اگر به چیزی یقین داشته باشید چقدر آرام خواهید زیست ولی حیف که شک بنیان دنیای امروز ماست.به جای قصه قشنگ آدم و حوا جدمان را به میمونها رساندیم چون به این داستان شک کردیم بر روی ماه شب چهارده وداس شب نو قدم زدیمو فیلمش را به زمین فرستادیم تا به پدر بزرگها ومادر بزرگهایمان بگوییم:. دیدید قصه هایی که میگفتید دروغ بود! حالا دیگر آنها برایمان قصه نمی گویند  میدانید چرا؟ چون.. پایین اومدیم ماست بود بالا اومدیم دوغ بود قصه ما دروغ بود.

چون سایه ی زلف سیاه بنشسته برابرمن                     صد حلقه نشان سوال برصفحه دفتر من

اهریمن وسوسه باز افکنده ز مکمن آز                       سنگی به سیاهی شک درچشمه باور من

ایمان  مطیع  مرا دزدیده  کسی  ز دلم                          انکاریقین  شماست  عصیان  مکرر  من

چون برگ خزان زده ای تا نیمه جدا شده ای               افتادن  و ماندن  آن  تردید  مصور من

ترس ازهمه جاهمه کس حتی زصدای نفس               گویی که خزیده  تنی  درحرمت بسترمن

ای کوچک زرد غمین خالی زحضوریقین                 این است وهمین وهمین  دنیای  محقر من

                                                                                                        سیمین بهبهانی

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ٢٧ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
حيف است

 

سرزلفت به جز دست تو حیفست                               لب لعلت به بوس جز تو افسوس

سر زلف تو باری هم تو می کش                               لب لعل تو باری هم تو می بوس

                                                                                                                                                                                                                    انوری

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ٢٧ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
معنای زنده بودن من

معنای زنده بودن من با تو بودن است

نزدیک - دور

                        سیر- گرسنه

                                           رها - اسیر

                                                           دلتنگ - شاد

آن لحظه ای که بی تو سر آید                                            مرا مباد

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٦ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
کيست در ديده که از ديده برون مي نگرد؟

هر یک ازما آدمها فهمی شخصی ازخودخویشتن داریم.مابا چشمانمان می بینیم با گوشهایمان میشنویم وبا دستهایمان لمس میکنیم .

ولی فقط گاهی به خود میگوییم: دیدم  شنیدم   لمس  کردم .وقتی در یک خیابان راه میروید در تمام مدت مشغول دیدن وشنیدن هستید ولی اغلب به چیزهایی که میبینید یا میشنوید توجه نمیکنید. به عنوان مثال وقتی ازخیابان رد میشوید به خود نمیگویید:    <آن ماشین رادیدم> آیا به خاطردارید امروزچه ماشینی موقع عبوراز خیابن جلوی شمااایستاده است؟فکر نمیکنم به خاطر بیاورید!   ولی وقتی در همان خیابان به مرد یا زن جذابی توجه کرده باشید مثلا به خود گفته باشید:<آهای چه آدم خوش قیافه ای را می بینم>آنوفت قسمت خودآگاهی شماست که فعال شده است .این دیدن آخری بااولی فرق اساسی دارد.

در مغزما مکان کورتکس اولیه بینایی وشنوایی ولمس وتکلم کاملا مشخص است.یعنی سنسورهایی که فعالیتهای مغزرا ثبت میکنند ذر زمان تحریک نورانی یا صوتی و..به طور مشخصی فعال میشوندولی برای آنکه آن <من>انسان تحریک شودمکانهای دیگری در مغز وجود دارد که هنوز شناخته شده نیست

مثال دیگرراننده فرمول یک است که تنها چنددهم ثانیه بعداز شنیدن صدای شلیک پایش را روی پدال گاز میگذارد ولی یک ثانیه طول . می کشد تا بفهمد صدایی که شنیده صدای تفنگ بوده است.یعنی برای خود آگاهی نیاز به زمان طولانی تریست وومرکز آن با مراکز اولیه کورتکس متفاوتست.

داستان  <من > حکایتی قدیمی  است وحتی بهانه بسیاری از اشعارونظریات عرفانی ماست.مولوی با هوش بالای خود به خوبی متوجه این نکته شده است وچه زیبا میگوید:

کیست در دیده که از دیده برون می نگرد         یا چه جانی است که گویی که منش پیرهنم

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٦ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
زندگی چيست

زندگی  خام شدن در خم ابروی زمان است

                                                      موسوی گرمارودی

حرف قشنگیست.این زمان است که برای زندگی ما تصمیم میگیرد.

۷ سالگی به مدرسه میرویم چون ۷ساله شده ایم

۱۸ سالگی به سربازی میرویم چون ۱۸ ساله شده ایم

۳۰ سالگی ازدواج میکنیم چون دیگر وقتشست

و۹۰ سالگی هم کم کم میمیریم

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢۳ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
و مرا تويی

گفتم مرا به  بهشت امید مده

                  وبه دوزخ بیم مکن

                  که این هردو سرای دیگرانراست

                                             ومرا تویی

                                                     ابوالحسن خرقانی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٢ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
هرچه شادی هست داری

 

     

          سری از بوی گلها مست داری                      کتاب  و  ساغری   در   دست  داری

          دلی را هم اگر خشنود  کردی                       به گیتی هر چه شادی هست داری

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٢ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
معراج

فرانسویها هواپیمای جنگی سریع اسیر خودرا نام میراژ داده اند وان کلمه میراژ صورت فرنگی همان معراج است

                                                       باستانی پاریزی(پیغمبردزدان)

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٢ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
نوشته بردريا

برهر چیزی کتابت بود مگر بر دریا

اگر گذر کنی بر دریا از خون خویش کتابت کن

تا آن کز پی تو در آید داندکه:

عاشقان و مستان و سوختگان رفته اند

                                           ابوالحسن خرقانی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٢ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
سخنی به لطف آب

نمیدونم ازکجاشروع کنم اصلا بنویسم یا نه؟

تجربه عجیبیست قبلا هم زیادنوشتم ولی نه برای همه!                                

باید کم حرف بزنم

باآنکه سخن به لطف آب است                              کم گفتن هرسخن صواب است

کم گوی وگزیده گوی چون در                                    کزاندک  توجهان شود پر

لاف ازسخن چودر توان زد                                   آن خشت بود که پرتوان زد 

                                                                                                   نظامی

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۱۱ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
نيميم زآب وگل نيميم زجان ودل

من آمده ام تامثل شما چیزی بگویم. اگرمیخواهی بدانی کیستم وازکجا آمده ام ؛  این شعر مولانا نثارت:

گفتم زکجایی تو زد خنده وگفتا من؟  نیمیم زترکستان نیمیم زفرغانه

نیمیم زآب وگل نیمیم زجان ودل    یک نیمه لب دریا یکنیمه زدردانه

گفتم که رفیقی کن بامن که منت خویشم

                                     گفتا که نبشناسم من خویش زبیگانه

                                     

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ۱٠ شهریور ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف