نیمیم زآب وگل
يک حرف مهم!!!

.

تابه حال به این فکرکردید که چرا اجداد ما آدمها بت پرست بوده اند؟چگونه میتوان تصور کرد بت پرستی برای هزاران سال درمرکزتوجه انسان قرارداشته مگراینکه بپذیریم انسانها نداهای مجسمه هایی راکه با آنها سخن میگفتند واقعا می شنیدند.آیا درتمام این سالها آدمهای باهوشی که فهمیده بودند چگونه آتش درست کنند چگونه اهرام عظیم مصررا بنا کنندوچگونه بخوانند وبنویسندو بجنگند و...   آنقدراحمق بودند که با یک تکه سنگی که هیچ خاصیتی ندارد حرف بزنند برایش غذا ببرند وازاو فرمان بگیرند؟ آیا آنها واقعا نمیدانستند که مجسمه ها حرف نمیزنند؟

بله غلط حدس زدید.آنها واقعا صدای خدایان سنگی خود را میشنیدند.آنها واقعا میدیدند که خدایانشان غذاهایی که برایشان میبرند تا انتها میخورند آنها میدیدند که خدایانشان همان مجسمه هایی که ما سالها درموزه هایمان نگه داشته ایم وهیچ معجزه ای ازآنها ندیده ایم راه میروند لبهایشان تکان می خورد صدایشان به وضوح شنیده میشودوبه آنها می گویند چه کاری را انجام دهند وچه کاری را نکنند.

لابد فکر می کنید می خواهم ازاین حرفهای بامزه یک نتیجه فلسفی بگیرم ولی بازهم غلط حدس زدید.صاحب این حرفها فردی است به نام <جولیان جینز>که تئوری ذهن دوجایگاهی وی دنیای نوروساینس را بدجور تکان داده است.

برای انکه حرفهای او را بفهمید باید کتاب سه جلدی اش را به نام <خاستگاه آگاهی درفرو پاشی ذهن دوجایگاهی >با دقت بخوانید .خوشبختانه این کتاب درایران به همت چندنفر ازاساتید این فن ترجمه شده است وانصافا هم ترجمه قابل قبولی است.

اومدعی است آدمها ی ۶۰۰۰سال پیش چیزی به اسم خود آگاهی نداشتند.نیمکره راست مغز آنها هرکاری را که باید میکردند به صورت توهم های بینایی وشنوایی به نیمکره راست ابلاغ میکرده .آنها غذامیخوردند چون کسی درنیمکره راست آنها بااصواتی که واقعا آنها را میشنیدند(مانند اسکیزوفرنها که واقعا صداهایی را ازداخل مغزشان میشنوند)به آنها میگفته :    توگرسنه ای غذا بخور.

اوازقدیمی ترین متون دردسترس  مثل هرودوت دلیل می آورد که درآن هرکاری را که قهرمانهای ایلیادی انجام میدهند یکی ازخدایان بی شمار آنها به آنها دستور داده است .

انسانهای ایلیادی به مانند ما ذهنیت درونی نداشته اند به آگاهی خود ازجهان آگاه نیستند.خدایان آنها ساخت های دستگاه اعصاب مرکزی بوده اند که ازطریق سازگاری های شکل گرفته جایگزینی برای خودآگاهی آنها بوده اند.خدابخشی ازانسان است واین واقعیت که رب النوع هاهرگز در بیرون قوانین طبیعی گام نمی نهند تائیدی براین امراست.دررابطه میان خدا وقهرمان درسخنانی که با هم ردوبدل میکنند همان تعارفات عواطف تشویق کردن ها واغواگریها را میتوان یافت که میان دو انسان اتفاق می افتد.

به عبارتی ایلیادی ها خدای خود بودند.

فکرمیکنم فعلا بس باشد.اگرکنجکاو نشده باشید حتما باید آدم خیلی بی تفاوتی باشید.              فقط فکرکنید اگرچنین پیش فرضی را درتاریخ بشر قبول کنیم چقدرهمه چیزبه هم خواهد ریخت.آیا پیامبران بت شکن مرحله آخرتکامل مغز دوجایگاهی بود ه اند؟چرا دیگر معجزه ای درتاریخ معاصرما اتفاق نمی افتد؟معجزاتی که همه مصریان به چشم خودهزاران سال پیش می دیدندچرا هزاران سال است تکرار نشده است ؟چرا آخرین پیامبرتاریخ معجزه ای نداشته است؟ به گمان من این حرف چیزی ازکشف داروین کم ندارد.

ودرآخر بازهم شعری از نابغه فارسی گوی  مولانا جلال الدین بلخی که گویی اوهم سوال مارا داشته است!

کیست دردیده که ازدیده برون می نگرد ؟                یاچه جانیست که گویی که منش پیرهنم؟

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ٢٩ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
در اهميت زبان انگليسی

.

امروز اگر دعانویسی  بکنی                                               یا سعی برای کاسه لیسی بکنی

حاصل ندهد به فارسی وعربی                                              باید همه را به انگلیسی بکنی

                                                                                                                                                      خرسندی

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ٢٤ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
تا به يادش گرفته ام روزه .............جز به يادش نکرده ام افطار

.

هرکه را آتش این روزه  سی روزه بسوخت

                                                                       مرهمش شمع وشرابست ودوا چنگ ورباب

و آنکه  امرو ز عذاب  رمضان  دیده   بود

                                                                        من  برآنم  که  به  دوزخ  نکشد  بار عذاب

                                                                                                                           عبید زاکانی

                 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢۳ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
و آن دشمندوست!

.

مهم نیست اهل کدام فرقه وآیین باشید. مسلمان- جهود -مسیحی و یا حتی کافر خدانشناس !

اصلا بگدارید فکرکنیم ازآن دسته آدمهایی هستید که باور دارید انسان حاصل تکامل اجداد بوزینه اش است و یا  چیزی جز تعدادی مولکول چیده شده کنار هم نیست.

هرجورآدمی باشید لابد در اینکه باید به آدم بودن خود افتخار کنید شکی ندارید.شما موجودی هستید که هرکاری ازاو برمی آید. سوارموشک میشود وبه ماه میرود ذره را می شکافد وبه آتش میکشد  با جادوی کلمه عالمی را به هم می ریزد .

حالا هر کسی هستید:

بیایید به این فکر کنیم که بین ما آدمها در این تاریخ چندهزارساله آدمی بوده که  :

قاتلش را بخشیده     و        کاسه شیری را که لابد در آن زمان قیمتی داشته به قاتلش تعارف کرده       و اینکه او شاهی بوده که چاه می کنده وشبها برای بی سر وپاهایی که بعد ها خون او وحسینش را ریختند -ازدست رنج خود نان خرما میبرده   .                                                                                وخلاصه علییی بین ما آدمها بوده که سرمان را بالا بگیریم و بگوییم آدمیم.    

چه کسی می تواند بگوید که افتخار علی داشتن کمتر از رفتن به کره ماه است ؟ 

اصلا چه اهمیتی دارد که او خلیفه مسلمین بوده یا امام شیعیان یا یار رسول الله یا پسر ابوطالب یا جفت بتول  یا پدر حسین شهید یا ..      

مهم این است که بین ما آدمها  همین آدمهایی که ازآب وگل و سلول و مولکول آفریده یا تکامل پیدا کرده ایم آدمی پیدا شده : که قاتلش را بخشیده و...  

گریه نکنید برای او

                      بلکه برای او و  برای خودتان  و برای آدمیت  کف بزنید !!!

 

بجز از علی که گوید به پسر که قاتل من              چو اسیر توست اکنون به  اسیر کن  مدارا  

برو ای گدای مسکین در خانه علی زن                که  نگین  پادشاهی   ز  کرم  دهد   گدا   را 

دل اگرخدا شناسی همه دررخ علی بین                به علی  شناختم  من  به  خدا  قسم  خد ا را 

زنوای مرغ یاحق بشنو که دردل شب            غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریارا                                                                                    

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢۳ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
هرچند گناه ماست کشتی کشتی غم نيست که رحمت تودريا درياست

.

گویند شبی هست که بخشند گناه ! مگر گناه هم  بخشودنی  است ؟

یا ما آدمها در بد وخوبمان مختاریم  :

                                             چرا باید ازکاری که از ته دل می کنیم  پشیمان باشیم وبخشیده شویم؟ 

وسوسه توبه دردلم نکند راه                                              توبه کند آنکه او گنه نتواند

گرگم وگرگ گرسنه ام من وگویم                                 مرگ مگر زهر توبه ام بچشاند

یا ما آدمها در خوبی و بدی مجبوریم:

                                             پس هرآنکه ما را مجبور کرده  بار گناهانمان را هم  بر دوش  بکشد

گناه  اگرچه  نبود اختیار ما  حافظ                             تودرطریق ادب باش وگو گناه من است

شاید نه این است ونه آن

                            بین زمین وآسمان  شک ویقین  وجسم وجان

                                                                                      همون که میگن همگان

آن وقت یاد شعری می افتم که همیشه  شبهای قدر آن عزیز برایمان زمزمه می کرد

هاتفی از گوشه میخانه دوش                                              گفت  ببخشند  گنه  می  بنوش

لطف الهی بکند کار خویش                                                مژده رحمت برساند   سروش

عفو خدا بیشترازجرم ماست                                             نکته سربسته چه گویی خموش

این خرد  خام  به  میخانه  بر                                          تا می لعل آوردش خون به جوش

گرچه وصالش نه به کوشش دهند                                     هرقدر ای  دل  که  توانی بکوش

گوش من  و حلقه گیسوی  یار                                          روی  من وخاک در می فروش

رندی حافظ نه گناهیست صعب                                              با کرم  پادشه  عیب  پوش

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٢٠ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
آن پنجره ای که خواستم باز نشد

.

باخواست من زمانه دمساز نشد                                         پایان  پریشانی ام  آغاز نشد

صد درب گشوده شد به رویم اما                                   آن پنجره ای که خواستم باز نشد

                                                                                                                                                                                                                                     خرسندی

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۱٧ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
بيا تا قدر همديگر بدانيم

عمران صلاحی درسن ۶۰سالگی به علت سکته قلبی درگذشت

می گویند ما ایرانی ها مرده پرستیم ولی هرچه هستیم عمران صلاحی آدم بامزه ای بود. بارها نوشتهایش مراخندانده بود.

رفتنش حیف بود آنهم دراین دنیا که به سختی می توان کسی راخنداند.

آن متن بامزه تسلیت چند روز پیش هم از کتاب عمران بود. فکرکنم اگردرسوگش بخندیم از ما ناراحت نشود.

شنیدم شبی کارمندی بگفت                                             دل بنده هرگزریاست نخواست

بگفتم مگرعیب این کارچیست ؟                                           بخندیدو گفتا ریاست ریا ست

                                                     ************

پیرمردی گرسنه و  بیمار                                                 گوشه قهوه خانه ای می خفت

رادیو  باز  بود و  گوینده                                                      از مضرات  پرخوری   می گفت

                                                    ************

یک نفر آمدو برپنجره ام گل مالید  

من ولی منتظر بارانم

طرح کم رنگی بودم از عشق

                                نقطه چینی از خویش

                                                             تو تمامم کردی 

                                                ************       

پيرمردی‌ داشت‌ هيزم‌ می‌شکست‌
نوجوانی‌ آمد و پيشش‌ نشست‌
زور می‌زد پيرمرد جنگلی‌
نوجوان‌ هم‌ داد می‌زد: يا علی‌!
ما همه‌ مانند آن‌ هيزم‌ شکن‌
مير ما پشت‌ سر ما نعره‌ زن‌
مير لای‌ پرده‌ بگشايد همی‌
از کنار گود گويد: جانمی‌!
دشمن‌ آمد، هان‌ برو لنگش‌ بکن‌
خشتکش‌ را در بيار از بيخ‌ و بن‌!

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱۳ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
من و تو کردن ابوالحسن خرقانی با حق

...

شبی نماز میکرد

 آوازی شنید :  هان ابوالحسنو!

                                   خواهی آنچه ازتو میدانم با خلق بگویم  تا سنگسارت کنند

شیخ گفت: ای بار خدای!

                                  خواهی آنچه از رحمت  تو می دانم  و از کرم  تو می بینم

                                  با خلق  بگویم  تا  هیچکست  سجود  نکند؟

آوازی شنید:

                     نه ازتو و نه ازمن

                                                                                      نوشته بردریا  (شفیعی کدکنی)

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱۱ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
دگر هيچ

.

سخن تا چند گویم پیچ در پیچ           تورا من دوست می دارم دگرهیچ

                                                                                     انوری

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
چند کلمه حرف حساب

مهم این است که به چیزها چطور نگاه کنیم ونه اینکه آنها خود چه باشند

                                                                                      یونگ

تا چیزی را نپذیریم نمیتوانیم آن راتغییردهیم

                                                   یونگ

   عده ای بزرگ زاد ه میشوند                                                                                             عده ای بزرگی را به دست  می آ ورند                                                                                                                                     وعده ای بزرگی را بدون آن که بخواهند باخود دارند

                                                            شکسپیر

آرزو آن است که برآورده تشود                                                                                                                  زیرا مردم تنها به خاطر آرزوهاشان زنده اند

                                                   ارسطو

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٩ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
تسليت های خنده دار

.

گاهی پس وپیش شدن تنها یک حرف می تواند یک آگهی تسلیت را به طنز روزتبدیل کند

این هم بیتی از آکهی تسلیت همسرداغداری به شوهر ناکامش:

بی همگان پسر شود بی تو پسرنمیشود           داغ تودارد این دلم جای دگر نمی شود

بیایید کلمات را خیلی جدی نگیریم

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٧ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
آبرويم را نريزی دل

لحظه دیدارنزدیک است

                                          بازمن دیوانه ام   مستم   

                                                 باز میلرزد   دلم   دستم

                                                        باز گویی در جهان دیگری هستم

های نخراشی به غفلت صورتم را تیغ

        های نپریشی صفای زلفکم را دست

                               وآبرویم را نریزی دل

                                        ای تخورده  مست                          

                                                                         لحظه دیدار نزدیک است

                                                                                                                                         اخوان

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ٦ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
من باشم ومن

نه نغمه نی خواهم و نه طرف  چمن                           نه  یارجوان نه باده صاف  کهن

خواهم که به خلوتکده ای از همه دور                     من باشم ومن باشم ومن باشم ومن

                                                                                                                                                                                               اخوان

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
نغمه روسبی

بده آن قوطی سرخاب مرا                                           تا زنم رنگ به بی رنگی خویش

بده آن روغن تا  تازه کنم                                             چهر  پژمرده زدلتنگی  خویش

بده آن عطر که مشکین سازم                                         گیسوان را و بریزم بردوش

بده آن جامه  تنگم  که  کسان                                             تنگ گیرند مرا درآغوش

بده آن جام که سرمست شوم                                        به سیه بختی خود خنده زنم

روی این چهره ناشاد وغمین                                        چهره ای شاد وفریبنده زنم

وای ازآن همنفس دیشب من                                          چه روانکاه وتوانفرسا بود

لیک پرسید چواز من گفتم :                                         کس ندیدم که چو تو زیبا بود

پرکس وبی کسم و زین یاران                                     غمگساری وهواخواهی نیست

لاف دلجویی بسیار زنند                                            لیک جز لحظه کوتاهی نیست

نه مرا همسر وهم بالینی                                              که کشد دست وفا برسر من 

 نه مرا کودکی و دلبندی                                            که برد زنگ  غم ازخاطرمن

آه این کیست که در می کوبد                                           همسر امشب من می آید

وای ای غم زدلم دست بکش                                        کین زمان شادی او می باید

لب من ای لب نیرنگ فروش                                   بر غمم پرده ای از راز بکش

تا تورا یک دو درم بیش دهند                                 خنده کن  بوسه بزن  ناز  بکش

این شعر را سیمین بهبهانی در جوانی گفته است .در این دنیا حتی روسبی هم حق دارد.

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف