نیمیم زآب وگل
حريفم قاضی و ساقی امام است

.

          ره  میخانه  و مسجد   کدامست؟            که هردو برمن مسکین حرامست

          نه درمسجد گذارندم که رند ست          نه  در میخانه  کین  خمار خامست

          ورای مسجد و میخانه  راهیست           بجویید  ای عزیزان  کین کدامست

          به میخانه امامی مست خفته ست        نمی دانم که این بت را چه نامست؟

          مرا  کعبه    خراباتست   امروز            حریفم   قاضی   و ساقی  امامست

                                       برو !  عطار  کو خود  می شناسد

                                     که سرورکیست  سرگردان کدامست

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٩ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
چشمی که تو را ديد جز اين نيست سزايش!!

.

             رازی ست درآن چشم سیاهت  بنمایش!

                                                                  شعری نسروده ست  نگاهت بسرایش!

             سیبی ست   زنخدان   بهشتیت  که ناچار

                                                                   پرهیز مرا می شکند  وسوسه هایش

            آغوش تو ای دوست  در باغ بهشتست

                                                                یکشب به درآی ازخود برمن بگشایش!

            هردیده که بینم به  تو میسنجم و زشتست

                                                           چشمی که تو را دید جزاین نیست سزایش

            دل  بیمش ازاین نیست که دربند تو افتد

                                                              ترسد که کنی  روزی  ازین  بند  رهایش

                                                                                                                                                           حسین منزوی

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢٦ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
تهاجم فرهنگی!!

.

        مردیم  در این   زمانه   از     دلتنگی                 اوضاع  زمانه  هم  شده  خرچنگی

       خشک است وعبوس هرکه بینم یارب               قدری   برسان   :   تهاجم  فرهنگی

                                                                                                                                                           عمران صلاحی

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٢٤ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
بگین وحشی ترين حيوون کدومه؟

.

          بگین وحشی ترین حیوون کدومه؟

          جواب این سوالو کی میدونه؟

                 بگین گرگه  یا  شیره  یا پلنگه؟

                 یا ببری که حریص بوی خونه؟

                       ولی من  این سوال  بی  جوابو

                       می پرسم از یه موش آزمایشگاه

                               نگاهم  می کنه  هیچی نمی گه

                               جوابش خیلی کوتاهه  مث   آه!

                                      تو رگهاش جای خون ویروسه چون که

                                       ما  آدمها   نباید   زود     بمیریم

                                                   باید  درمون  دردآرو  بفهمیم

                                                   واسه این کار مجازیم  جون بگیریم

                                                             می پرسم از یه اسب پیر ابیق

                                                             که عمری رو به گاری بسته بوده

                                                                             جوابش خیلی تلخه آخه پشتش

                                                                             هنوز از ضربه ی شلاق کبوده

            برای کشف اون حیوون وحشی

            کجای   دنیارو  باید  بگردم؟

                  سوالم سادس اما بی جوابه

                  جوابش رو چرا پیدا نکردم؟

                         می رم پیش گوزنی که سر اون

                         آویزونه   به   دیوار  یه   تالار

                                می گم وحشی ترین حیوون کدومه؟

                                سکوتش رو  سر من  میشه  آوار

                                            یه روباه طلایی رو می بینم

                                            ولی اصلن جوابم رو نمیده

                                                    آخه اون خیلی وقته پالتو پوسته

                                                     دیگه مرده به آرامش رسیده

                                                            تموم عمرشو دررفته بوده

                                                            ازآدم از سگ ودام وگلوله

                                                                   حالا پالتو شده پایین پالتو

                                                                   هنوزم جای تیر یه دو لوله

                                                                           سوالو ازقناری ها می پرسم

                                                                           قناری ها جوابش رو می دونن

                                                                                  جوابو ازصداشون می شه فهمید

                                                                                   مث زندونیا  آواز  می خونن

          دیگه دنبال اون حیوون نگردین

           من اونو توی آینه پیدا کردم

                             شماها رو نمی دونم ولی من

                               حالا دارم پی آدم می گردم

                                                                                                                      یغما گلرویی

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢۱ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
نقش مگس از زبان انوری!!

.

      اگر انوری  خواهد  از روزگار               که یک لحظه بی زاء زحمت زید

      مگس  را  پدید  آورد    روزگار               که  تا  بر  سر  راء   رحمت   رید

                                                                                                                                                     انوری

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ٢٠ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
دود دل سيگار!!!

.

                از شیفتگی  زدم  به  ناچار                   لرزنده دولب دمی به سیگار

                زان سوخته دود دل کشیدم                    در حلقه ی  چشم  او دمیدم

                چون بست به  ناز دیدگانش                   یک بوسه ربودم از دهانش

                                                                                                                                                         اشتری

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ۱٧ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
خدا کند که ...

.

         خبر.. به  دورترین  نقطه ی  جهان  برسد  

                                                              نخواست او به من خسته بی گمان برسد

         شکنجه بیشترازاین ..که پیش چشم خودت

                                                               کسی که سهم تو باشد  به دیگران برسد

        چه میکنی اگراو را که خواستی یک عمر

                                                                به راحتی   کسی از راه  ناگهان  برسد..

        رها کنی   برود..   از دلت   ... جدا باشد

                                                           به آنکه دوست ترش داشته .. به آن برسد

        گلایه ای نکنی  بغض خویش را  بخوری

                                                           که هق هق تو  مبادا  ! به  گوششان  برسد

       خدا کند  که ... نه ! نفرین نمیکنم...نکند

                                                            به  او که  عاشق او  بوده ام  زیان  برسد

        خداکند.. فقط  این  عشق  از سرم   برود

                                                              خداکند ..که  فقط زود  آن  زمان  برسد

                                                                                                                                                                نجمه زارع

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ۱٤ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
تا دست که را دهد؟ که را دارد دوست؟

.

مهران خان عزیز مرا به بازی آرزوها دعوت فرموده اند. 

مهران عزیز به قول شاعر فقط به خاطر تو!!!

                            ما  مسلمان  شویم  بار  دگر               تو به اسلام میل اگر داری

                           ماهم از دیر سوی کعبه رویم              تو اگر راه  کعبه   برداری

راستش شک داشتم که وارد این بازی شوم به این خاطر که هر وقت میخواهم درمورد چیزی جدی صحبت کنم  آنقدر وراجی میکنم که اصل مطلب فراموشم می شود.به همین خاطر است که شعر را ترجیح می دهم .البته این کار جنبه تاریخی دارد مثلا فرض کنید اگر خیام می خواست کفریا تش را به شکل نثر بنویسد حتما مانند حلاج سرش بالای دار می رفت.بگذریم  که دوباره وراجی ام گل کرد.

                        باآنکه سخن به لطف آب است        کم گفتن هر سخن ثواب است

برویم سراغ آرزوهای خودمان.در گفتن آرزوهایم چند مشکل دارم اول اینکه آرزوهای ما اغلب شخصی ست وگاهی آنقدر خصوصی  احمقانه یا آنقدر بلند پروازانه است که ازگفتن حقیقت طفره می رویم وبه جای آرزو امیال واهدافمان را می گوییم دوم اینکه بیشتر اوقات آرزوهای ما همان رازهای ما هستند واگر کسی ازآنها خبردار شود نه رازی می ماند و نه آرزویی!سوم اینکه اگر آرزویی داشته باشیم که روزی بتوانیم به آن برسیم دیگر نمی توان نام آرزو بر آن گذاشت.روز رسیدن به آرزوهایمان همان روز مرگمان خواهد شد.

پس تا اینجا آرزوهای ما همان چیزهایی هستند که به دیگران نمی گوییم وهم آن چیزهایی که قرار نیست برآورده شوند.ولی به نظر من ریشه همه آرزوهای ما آدمها به یک چیزمشترک برمی گردد وآن جاودانگی ست. جاودانگی آنقدر برای ما مهم است که گاهی حاضریم جانمان را برای آن بدهیم.حالا بیایید ۵ تا ازآرزوهایی که بین ما آدمها رواج دارد رابه عنوان آرزوهای من در نظر بگیرید:

۱ـ می خواهم پولدارترین آدم دنیا بشوم

فرض کنیم من بیل گیتس بشوم.آیا بیش از گنجایش شکمم می توانم غذاهای خوشمزه بخورم تازه باید همیشه مواظب وزنم باشم .آیا داشتن خانه ای ۱۰۰۰۰۰متری کافی نیست.مگر به چه مقدار سقف برای زندگی نیاز دارم.نه اینها نیست که باعث شده بخواهم بیل گیتس شوم بلکه می خواهم همه بگویند بیل گیتس هستم. اگر تمام ثروت بیل گیتس را به من بدهند ولی حتی یک نفر اسمم را نشنیده باشد بیل بودن به چه درد می خورد.من می خواهم بیل کیتس باشم چون میخواهم جاودانه باشم.وقتی بمیرم تا سالها نامم می ماند ثروتم شرکتم وفرزندان ونوه ها ونتیجه هایم نام مرا زنده نگاه خواهند داشت.ولی آیا هزار سال بعد هم هنوز کسی از من یاد خواهد کرد شاید در کتاب ها شاید هم در ویندوزهای ۳۰۰۰ ؟ بهر حال اگر هم بخواهم بیل گیتس شوم بخاطر جاودان ماندن است نه غذا و جای بیشتر.

۲ـمی خواهم بزرگترین ترین شخصیت  ملی تاریخ ایران شوم

فرض کنید من مصدق بشوم.من نفت را ملی می کنم .همیشه از تاریخ از من به نیکی یاد خواهد شد.ولی مشکل اینجاست که حتی اگر مصدق هم باشی بعضی ها از تو متنفر خواهند بود.وشاید در کتابهای درسیشان تو را نوکر آمریکا یا امثال این خطاب کنند.تازه فقط چند سال از عمرت مصدقی  بقیه عمر باید در زندان باشی ودر تبعید خسته وتنها ودر آخردر ده دورافتاده ای سر بر خاک بگذاری و سالهای سال در ذهن آدمهایی که با نام تو نان می خورند یا از بی نام کردن تو سرگردان بمانی.همیشه نام تو با عصبانیت  والبته افتخار یا ننگ به ذهن خواهد امد.ولی همیشه تو زنده خواهی بود وجاودان.نمی دانم شاید هم بخواهم مصدق شوم ولی مطمئن نیستم.(باید بیشترروی این پیشنهاد فکر کنم!!! )

۳ـ می خواهم جایزه نوبل بگیرم

فرض کنید من اولین ایرانی باشم که جایزه نوبل  پزشکی را برای کشف منشاء خودآگاهی بگیرم.احساس خوبیست .ولی من برای رد این آرزو دلایل شخصی دارم.میدانید کی فهمیدم که نمی خواهم بزرگترین نورولوژیست جهان شوم؟ وقتی آقای دکتر گودین  آمریکایی یکی از مهمترین نورولوژیست های جهان را در حالی دیدم که ماست ومو سیر را با نان سنگک با ولع خاصی میل می کرد.کله طاس وشکم گنده اش  وهلو هلوی بی مزه اش تنها چیزهاییست که از او به خاطر دارم تنها چیزی که از ان هیچ به خاطر نمی آورم لکچر مفصلش در مورد بیماری ام اس است.او شاید مهمترین کسی باشد که روی  ام- اس کار میکند وشاید روزی یکی ازبرندگان نوبل باشد ولی ترجیح میدهم همان رضا الف باشم تا گودین نوبل.بله نام گودین  در مقاله ها وکتاب ها خواهد ماند او همه این زحمات را برای جاودان شدن می کشد ولی حتی اگر نوبل بگیرد هم فکر نمی کنم یک بار دیگر دلم بخواهد به مهمانی اش بروم. نه فکر نمی کنم به زحمتش بیرزد. از خیر نوبل گذشتم !!(لطفا اصرار نکنید.. مو نمی خوام بو علی سینا برم)

۴ـ میخواهم فرزندم بزرگترین شخصیت عالم شود.

البته هنوز من به این آرزو فکر نکردم ولی احتمالا ۳۰ سال دیگر این مهمترین آرزوی من خواهد بود.این آرزوی تمام پدر مادر های ماست.همه کسانی که دیگر از خودشان نا امید که نه به فرزندانشان امیدوارند.این هم نوعی درخواست جاودانگیست.تا به حال فکر کردید چرا با اینهمه گرفتاری هنوز ما دوست داریم فرزندی داشته باشیم؟بله فرزندان ما علاوه بر نام ما و فکر ما ژنهای مارا هم جاودانه خواهند کرد .جالب است که تمایل به فرزندهای بیشتر تا حدودی به با موفقیت والدین در جاودانه کردن خود نسبت معکوس دارد.اگر من مردی روستایی باشم که تمام عمرم به شخم زدن گذشته باشد تنها شانس من برای جاودانه شدن داشتن فرزندان بیشترست.حالا اگر یکی از آنها امیر کبیر شد آنوقت دیگر مهم نیست که من آشپز باشم بلکه مهم اینست که پدر امیر کبیر خواهم بود.چون این آرزوی راحتیست  من در آینده حتما این آرزو را خواهم کرد.

۵ـ می خواهم دوست داشته شوم

تا به حال فکر کردید چرا ماآدمها اینقدر به دنبال محبتیم؟ حتی چنگیز هم می خواست دوست داشته شود البته بین مغول ها.

وفتی کسی شما را دوست دارد یعنی قسمتی از ذهنش را به شما تقدیم می کند شما در ذهن او جاودانه خواهید شد.آجری از ذهن او خشتی از کاخ بهشت شماست واگر او هم مثل شما آجری از دیگران هدیه بگیرد وآن دیگران هم چون مسلسل..آنوقت شما مالک نسل ها وقرن ها ذهن مثبت وهزاران هزار آجر طلایی حتی بعد از اینکه جسمتان تبدیل به خاک می شود خواهید بود.قصر بهشتی شما هر روز طلایی تر خواهد شد.آن چیزی که به ما آدمها جاودانگی می دهد وجود ذهن است ذهنیت است که هیچ وقت نمی میرد ذهنیت است که به ارث می رسد حتی از غریبه حتی از دشمن.وقتی شما در ناخودآگاه یا خودآگاه من سیناپسی را فعال می کنید آن اثر برای همیشه در من در ذهن من حک می شود ومن چه بخواهم چه نخواهم چه دانسته وچه ندانسته آن را به دوستانم فرزندانم دشمنانم  به ارث خواهم داد.وآنها به نسل ها ونسل های بعد.

برای بهشت رفتن نیازی به آسمانها نیست همین الان ما در حال ساختن بهشت وجهنم خود هستیم.وآجرهای طلا یا زبانه های آتش را در ذهنیت جمعی  تمام آدمها چون صور اسرافیل می دمیم.قیامت ما همین امروزست . من باهر کلمه ای که می نویسم و به اندازه ای که می توانم روی شما اثر بگذارم جاودانه میشوم.

من این آرزوی آخر را بیشتر می پسندم.شاید چون آسان تر ست ومن تنبلم.ولی مشکل اینجاست که گاهی از همه سخت تر ودست نیافتنی ترست.برای همه ما حتما اتفاق افتاده که نتوانسته ایم دلی را به دست آوریم .و چقدر سخت است گاهی این کار وخیلی از اوقات نشدنی. ولی اگر حتی بتوانیم دل یک نفر را به دست آوریم آنوقت حتی اگر هزاران سال بعد از ماعاشقی در جزیره ای دوردست  گلی به معشوقی هدیه دهد شاید ما هم در این محبت شریک باشیم زیرا ممکن است  قسمتی از ذهن ما به او ارث رسیده باشد.

     دعا بکن که نباشم فقط همین وببخش                 دعای من فقط این است : بیشتر باشی

                                                            

   یک شهر همه حدیث آن روی نکوست                  دل های   همه   جهانیان    بسته   اوست

   ما  می کوشیم  و    دیگران می کوشند                  تا دست که را دهد؟  که را دارد دوست؟

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۱۱ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
سالی سپری گشت و تو را ما نپرانديم

.

       عید آمد و ما خانه ی خود را نتکاندیم                گردی نستردیم  و غباری نفشاندیم

       دیدیم که در کسوت بخت آمده نوروز               از بیدلی او  را ز در خانه براندیم

       هرجا گذری غلغله شادی وشورست                   ما  آتش  اندوه   به  آبی  ننشاندیم

        آفاق پراز پیک و پیامست ولی  ما                     پیکی ندواندیم  و پیامی  نرساندیم

       من دانم وغمگین دلت ای خسته کبوتر            سالی سپری گشت و ترا ما نپراندیم

        صد قافله رفتند و به مقصود رسیدند             ما این خرک لنگ ز جویی نجهاندیم

        از  نه  خم گردون  بگذشتند حریفان         مسکین من و دل درخم این زاویه ماندیم

                                     طوفان بتکاند مگر ؛ امید ؛ که صد بار     

                                      عید آمد وما خانه ی خود را نتکاندیم

                                                                                                                                                      اخوان

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٧ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
بهاريه!!!

.

گفتم حالا که بهارست چند شعر گل وبلبل برایتان بگذارم . تنها ربط آنها به بهار  بودن کلمه گل درآنها ست.شعرهای که فکرنمی کنم شنیده باشید:

شاخکی چند  نرگس رعنا

                           گلکی  چند  تازه  و  چیده

آنهمه دیده های بی چهره

                      وآن همه چهره های بی دیده

* این شعر متعلق به شهاب الدین غزنوی ست.نرگس را لابد دیده اید انگار همه صورتش چشم است در ادبیات منظور از گل به تنهایی گل سرخ است .گل سرخ بر عکس نرگس همه چهره اش صورت است بدون اینکه مثل گلهای دیگر چشمی داشته باشد.

باغ   سرمایه ی  دگر دارد

                        کان شد ازبس که سیم و زر دارد

می نماید که از رسیدن عید

                             چون  دگر  مردمان  خبر دارد

این شعر زیبا سروده انوری ست.راستی گلها از کجا می فهمند بهار آمده است؟ کاش ما هم مثل انوری جواب این سوال را نمی دانستیم آنوقت می توانستیم مثل او در مورد این معجزه شعر بگوییم.(بسوزه پدر علم)

رخسار تو روز عید فال است

                                   بی روی تو  زندگی   وبال است

بر یاد تو می خورم می ناب

                            هر  می که چنین خوری حلال است

عشق تو زبان من فرو بست

                                یعنی : که زبان  عشق   لال است

ببخشید که این شعر گل نداشت ولی عید که داشت.عمادی غزنوی شاعر آن است.

گلی دیدم    نچیدم   بامدادش

                                    دریغا ! چون شب آمد   برد  بادش

این هم نظامی گنجوی !

غنچه دهان من بیا تنگ دلی ی من ببین

                                                      بی تو هنوز زنده ام سنگ دلی ی من ببین

غنچه هم بچگی گله دیگه.شعر از عماد فقیه کرمانی ست.

امیدوارم  همه بهار پرگلی داشته باشیم!!!

اگر فردوس بر  روی  زمین ست          

                      همین ست وهمین ست وهمین ست

این مال ناصر خسرو ست

این هم فال حافظ:

من که امروزم بهشت نقد حاصل می شود

                                                    وعده ی فردای زاهد را چرا باور کنم ؟

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ٤ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
رفت يار و..

.

     رفت یار و آرزوی او زجان من نرفت

                                                        کس به دنبالش به جز اشک روان من نرفت

    دل زمن دزدید و سر تا پای او جستم نبود

                                                           زیر زلفش بود   ودر آنجا گمان من نرفت

                                                                                                                                                    امیرمعزی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ۱ فروردین ،۱۳۸٦ - رضاالف
رضاالف