نیمیم زآب وگل
يک سو ستاره زخمی يک سو پرنده در گور

.

این هم  یک  غزل ازشاعر افغانی که یادگاردوران طالبان ست.شاید اگر کمی بی انصاف باشیم بتوان این غزل را برای ایران امروزمان هم زمزمه کرد.

  حلق  سرود  پاره   لبهای  خنده  در  گور          

                                                                  تنبور ونی درآتش چنگ وسرنده درگور

 این شهر بی تنفس لت خورده چه قومیست؟

                                                            یک سو ستاره زخمی  یک سو پرنده درگور

 دیگر کجا توان بود؟ وقتی  که می خرامد

                                                              مار گزنده  بر خاک   مور خورنده  در گور

 گفتی که جهل جانکاه   پوسیده قرون است

                                                              بوجهل و بولهب ها  گشتند     گنده  در  گور

 اینک ببین  هبل را   بتهای  کور و شل  را

                                                               مردان  تیغ  بر کف   زنهای  زنده  در  گور

 جبریل   اگر  بیاید       از آسمان    هفتم

                                                              می افکنندش  این  قوم  با  بال کنده  در گور

                                                                  

                                                                                                                                                    محمد کاظم کاظمی

پيام هاي ديگران ()        link        دوشنبه ۱٠ اردیبهشت ،۱۳۸٦ - رضاالف
رضاالف