نیمیم زآب وگل
سنگی به سياهی شب!!!

...

شک شک شک... و یقین چه نعمتیست!

وقتی کاری از سیناپس های مغزی برنمیآد.پیامهای عصبی از چپ به راست ازراست به چپ از ناحیه بینایی به شنوایی از شنوایی به مرکز تعقل ازآنجا با ناحیه لیمبیک(هیجان) از آنجا دوباره به بینایی ...واین سیکل معیوب تمام مغزت را اشغال می کند. طوری که حتی یک صفحه کتاب هم نمیتوانی بخوانی !غذا ازگلویت پایین نمی ره ! ولی بازهم این سیکل میچرخد واین جرقه های لعنتی به تصمیمی منتهی نمی شوند.انگار مرکز اراده اتصالی کرده ..هرثانیه هزاران بله ونه به صورت همزمان بهش میرسه .مرکز بینایی یه چیز میگه! تعقل یه چیز! شنوایی یه چیز! ومرکز لیمبیک هم یه چیز!!!تازه شاید هزاران مرکز دیگه هم باشند که ما ازشون خبرنداریم.

اینجاست که ابزارماورائ مغزی به ما کمک میکنه!! ساده ترینش  شیر یه خطه وشکل دیگه اون فال واستخاره وازهمه دهن پرکن ترش توکله... وخوش به حال آنها که به این آخری باور دارند.باور به توکل - قضا وقدر- سرنوشت واقعا نعمت بزرگیه! میشینی و تماشا میکنی وهراتفاقی بیفته لابد صلاحی دراون بوده ...مثل اون سریال تلوزیون که همین شبها از کانال ۳ پخش میشه  ودراون یک بنده خدا داشت به چه ضجه وناله ای با خدای خودش درد دل می کرد که«خدایا من که اینهمه کارخیر میکنم. من که تمام عمرم هرچی گفتی همونو کردم چرا باید هشتم گروی نهم باشه»..درهمین حین یک آجراز بام خراب خونشون افتاد بغل پاش! بنده خدا شاکی شد که خدایا این بود جوابم!! زنش تو دیالوگ بعدی میگه :«مرد !ناشکری نکن !این آجرو ازآسمون انداخت که بهت بگه می تونستم این آجرو بزنم توی سرت .ولی چون دوستت داشتم انداختم جلوی پات!» میبینید چقدر راحت با یک فکرساده میشه همه ی سیناپس ها رو به سمت تصمیم نهایی  برد وبه آرامش رساند.

ای کاش مرکز توکل من هم کار می کرد!

چون سایه ی زلف سیاه  ! بنشسته برابر من            

                                                                     صد حلقه نشان سوال ؟؟؟؟ برصفحه دفترمن

اهریمن وسوسه  باز! افکنده  ز مکمن  آز         

                                                                   سنگی به سیاهی شب     درچشمه ی باور من

ایمان مطیع مرا      دزدیده  کسی  ز دلم        

                                                                   انکار یقین شماست   :       عصیان مکرر من

یادآورشیطنتی ست چشمی زدو چشم مرا       

                                                                  آنکس که پری صفتی ست دردیده ی دیگرمن

چون برگ خزان زده ای تا نیمه جداشده ای    

                                                                   افتادن  و ماندن  آن   !!     تردید   مصور من

دردا ! که نشان شکیب چون غنچه خموش ونجیب

                                                                    پژمرده  ز  آفت بیم   بر شاخه ی  لاغر  من

بیم ازهمه جا   همه کس   حتی   !  ز صدای نفس

                                                                     گویی که خزیده  تنی  در حرمت  بستر من

این کوچک سرد غمین     خالی  ز حضور یقین

                                                                    این است  و همین  و همین ! دنیای محقرمن

                                                                                                                                                           سیمین بهبهانی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢۸ شهریور ،۱۳۸٦ - رضاالف
رضاالف