نیمیم زآب وگل
نغمه روسبی

بده آن قوطی سرخاب مرا                                           تا زنم رنگ به بی رنگی خویش

بده آن روغن تا  تازه کنم                                             چهر  پژمرده زدلتنگی  خویش

بده آن عطر که مشکین سازم                                         گیسوان را و بریزم بردوش

بده آن جامه  تنگم  که  کسان                                             تنگ گیرند مرا درآغوش

بده آن جام که سرمست شوم                                        به سیه بختی خود خنده زنم

روی این چهره ناشاد وغمین                                        چهره ای شاد وفریبنده زنم

وای ازآن همنفس دیشب من                                          چه روانکاه وتوانفرسا بود

لیک پرسید چواز من گفتم :                                         کس ندیدم که چو تو زیبا بود

پرکس وبی کسم و زین یاران                                     غمگساری وهواخواهی نیست

لاف دلجویی بسیار زنند                                            لیک جز لحظه کوتاهی نیست

نه مرا همسر وهم بالینی                                              که کشد دست وفا برسر من 

 نه مرا کودکی و دلبندی                                            که برد زنگ  غم ازخاطرمن

آه این کیست که در می کوبد                                           همسر امشب من می آید

وای ای غم زدلم دست بکش                                        کین زمان شادی او می باید

لب من ای لب نیرنگ فروش                                   بر غمم پرده ای از راز بکش

تا تورا یک دو درم بیش دهند                                 خنده کن  بوسه بزن  ناز  بکش

این شعر را سیمین بهبهانی در جوانی گفته است .در این دنیا حتی روسبی هم حق دارد.

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ٢ مهر ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف