نیمیم زآب وگل
آخر نه چو من زن است مرد است!

 هشتصدسال پیش  جزبا زبان شعرراهی برای همدردی با زنان نبوده است .ظلم همیشه ظلم است حتی اگردرجامعه کاملامردانه ۸۰۰ سال قبل اتفاق ییفتد وانسان رحیم همیشه بی رحمی را می فهمد حتی اگر مثل آدمهای هزار سال پیش فکر کند.

وحتی هنوز هم مردها هستند که جرات عاشق شدن دارند .عاشق شدن برای مردها یک انتخاب است ولی برای زنها یک اتفاق! زیرا همیشه قوی ها انتخاب می کنند وضعیف ها انتخاب می شوند.

ونظامی گنجوی چه زیبا از زبان لیلی به این ظلم تاریخ می تازد.میگوید که معشوق بودن  من لیلی سخت تر ازعاشق بودن توی مجنون است اگرچه همه جا حرف از عاشقی توست و نه معشوقی من!

                لیلی  بودم  ولیک  اکنون                             مجنون ترم  از هزار مجنون

               او گرچه  نشانه گاه درد است                    آخر نه چومن زن است مرد است

             در شیوه  عشق  هست  چالاک                       کز هیچ  کسی  نیایدش   باک

               چون  من به  شکنجه درنکاهد                  آن جا  قدمش  رود  که خواهد

              مسکین من بی کسم که یک دم                     با کس نزنم دمی دراین دم

                نه  دل  که به شوی برستیزم                  نه زهره  که از  پدر  گریزم

                 گه عشق دلم دهد که بر خیز                 زین زاغ وزغن چوکبک بگریز

                 زن  گرچه بود مبارز افکن                  آخر چو زن  است هم  بود زن

             زن  گیرکه خود  به خون دلیراست            زن باشد زن اگرچه شیر است

             لیکن جگرم به زیر خون است                کان یار که بی من است چون است

                  بی من  ورق  که  میشمارد                   ایام  چگونه  می  گذارد ....

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۱٤ آبان ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف