نیمیم زآب وگل
وقتی غروب می شد ..... وقتی غروب می شد!!

.

     من زنده  بودم   اما  انگار مرده  بودم

    ازبس که روزها را با شب شمرده بودم

                                                                     ده  سال  دور و تنها   تنها  به  جرم  اینکه :

                                                                   اوسرسپرده می خواست من دل سپرده بودم

    ده  سال می شد آری  درذره ای  بگنجم

   ازبس که خویشتن را درخود فشرده بودم

                                                                      در آن  هوای  دلگیر وقتی غروب می شد

                                                                  گویی به جای خورشید من زخم خورده بودم

   وقتی غروب می شد  وقتی غروب می شد

   کاش  آن  غروب ها  را     از یاد برده بودم

                                                                                                                                                                                                                                         بهمنی

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۳٠ دی ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف