نیمیم زآب وگل
خون حق بود که بر رو ی تو پاشيده حسين!!

سخت است از حسین گفتن!

به صورت تو بتی کمتر آفریده خدا                                تورا کشیده ودست ازقلم کشیده خدا

هزاران هزار نفر درطول تاریخ جانانه درراه آرمانهای به حق خود  سر به تیغ جلادان روزگارسپرده اند.ولی نامی ازآنها جزدر کتابهای تاریخ نمانده است وسفاکان تاریخ به ندرت با دشمنان خود معامله بهتر از داستان کربلا کرده اند.

این چه رازی است که حسین بار همه قصه ها وغصه های تاریخ را با تنهایی بر دوش می کشد.            نمیدانم! شاید بهانه است و چه شیرین بهانه ای! پسر علی نیست که هست .طرف مقابلش یزید پسر معاویه نیست که هست.دراین قصه هرچه بخواهی هست. از سقای بالا بلند  بی دست تا طفل شیر خواره از پیرمرد توبه کار تا شیخ بدکار از پدری که به سوی مرگ می رود تادختری که زانوی اسب بابا را بغل می گیرد. اضداد جمعند. خوبی مطلق وبدی مطلق همان که راحت می فهمیم.

شاید بگویید چرا باید برای قصه که هزار وجهارصد سال اتفاق افتاده وتمام شده اشک ریخت وبر سر کوفت دسته وهیئت به راه انداخت وفیمه مهمان کرد شمع روشن کرد وسیاه پوشید...ولی همین جا باستید وکمی فکر کنید. چه بهانه ای می توان جور کرد تا بتوان اینهمه کار نامربوط به هم را یکجا انجام داد؟                گریه کردن.. رقصیدن (تو بگو سینه زدن)..آواز خواندن (تو بگو نوحه خوانی)..آهنگ زدن(طبل یا سنج). قیمه خوردن وشله زرد پختن (تو بگو نذرکردن)..وحتی غیبت کردن و.. وبهانه همه اینها داستان حسین است.ما سفره هفت سین را دوست داریم چون بهانه  خیلی ازکارهای دیگر است وگرنه گذاشتن هفت چیز که اول نام آنها با سین شروع شود وقتی این سفره بهانه کار ی  نباشد چه لطفی خواهد داشت؟مگرآدم عاقل بی جهت ازروی بوته آتش می پرد؟ولی وقتی چهارشنبه آخرسال شود بهانه این کار فراهم خواهد شد.

عاشورا هم بهانه خیلی کارها ست.مگرمی شودبی دلیل دورهم نشست وزار زار گریه کردودر همان زمان رقصید وقیمه خورد؟ول یدرعاشورا می شود. سالها وسالها پدران ماداستانها وقصه ها رازیر ورو کرده اند وحتی بخاطر بعضی ازآنها خون داده اند تا امروز ما برای شادی وغم بهانه ای داشته باشیم.

و درعاشورا می توان هم گریه کرد هم رقصید هم دلی از عزا در آورد هم دوستان قدیم وهم محلی ها را دید وشاید هم بهانه ایست برای گله کردن !.!گله کردن ازاینکه چرا دیگر دنیای ما آدمها ؛ حسینی؛ ندارد؟!و نمی تواند داشته باشد!. چرا ما مردم ونه فقط ما  بلکه زمینی که درآن زندگی می کنیم وآسمانی که سقف ماست هیچ یک تحمل حسینی د یگر را نداریم.در واقع وقتی نفرین نثار دشمنان حسین می کنیم به زمینمان به آسمانمان وبه خودمان بد می گوییم. داستان کربلا داستان همه ماست.داستان مردمی که بین بودن ونبودن همیشه مجبورند بودن را انتخاب کنند.واگر میگرییم بر خودمان و  بر زمینی که خون حسین براو ریخت وآخ نگفت  و بر ابری که  لب  تشنه حسین را دید  ونبارید  و بررودی که از کنارش کذشت  و سیرابش نکرد  می گرییم.

حسین قهرما ن داستان ما بهانه ایست برای ما  تا بر بهشتی که می پنداریم جد مان آدم با خوردن یک سیب از ما گرفت حسرت بخوریم. وچه شیرین بهانه ای ست این حسین!

 پرحرفی هایم شاید بهانه ای بود برای  این شعر:

.

مرگ ترسیده وازمرگ نترسیده حسین                      عرش لرزیده و بر خویش نلرزیده حسین

بین  بودن   ونبودن  ز ازل  تا  به  ابد                             جاودان  بودن   نابود   پسندیده   حسین

زمیان  همه  عالم به  لب  دشنه   مرگ                           دختر خویش بغل کرده وبوسیده حسین

با فلک ابر زمین بحر زمان مردم دون                      و همان دین که امامش شده جنگیده حسین

ننگ بر خاک  زمینی  که نپاشیده ز هم                      تف به بحری که پر ازآب نپرسیده حسین

و  به  خورشید  که  بی تاب  بتابیده بر او                      و ندیدست  لبش  تفته و خشکیده  حسین

و به آن ابر که حیران به  ابد مانده ازآن                     که دمش بوده  و برخویش نباریده حسین

 و زمینی که چو اطفال فلک چرخ زنان                  روز شب کرده نپرسیده  که  تابیده  حسین؟

و به آهن که چو خنجر شده دردست عدو                  هم  بریدست  و نگفتست  خراشیده  حسین

و تو خاکی که دهان باز نکردی از شرم                خون حق بود   که بر روی تو پاشیده حسین

 وشما  مردمکان  همه  تمساح  به چشم                     کوفه عصران فرامش شده     نادیده حسین

و به  آن واعظ پرچم   به در کعبه گذار                       که ز کس بیشتر از شیخ  نرنجیده حسین

و به خود نیز که ننگین ز مسلمانی خویش                  و بر آن دین که شنیدست ونفهمیده حسین

 ونه شمری که بدیهای همه برده به دوش                 که  یقین  قاتل  خود  دیده وبخشیده حسین  

                                                                                                                    رضا - الف

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۸ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف