نیمیم زآب وگل
کان شوخ منصرف نشوداز خیال خویش

.

دیدم به بصره دخترکی  اعجمی  نسب                         روشن نموده شهربه نور جمال خویش

می خواند درس قرآن درپیش شیخ شهر                      وزشیخ دل ربوده به غنج ودلال خویش

می داد  شیخ درس   ضلال مبین   به او                   وآهنگ ضاد   رفته  به اوج  کمال خویش

دختر نداشت طاقت گفتار حرف  ضاد                          با آن دهان کوچک غنچه مثال خویش

می داد شیخ را به   دلال مبین    جواب                       وان شیخ  می نمود  مکرر مقال خویش

گفتم به  شیخ    راه ضلال  اینقدر مپوی                     کان شوخ منصرف نشوداز خیال خویش

بهتر  همان بود  که    بمانید     هردوان                     او دردلال خویش وتو اندر ضلال خویش

                                                                                                                                                       ملک الشعراء بهار

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف