نیمیم زآب وگل
گمان کودکی ام کو ؟ چو آب وآینه صاف

.

        مخوان مخوان غلط انداز دست شیطان را               اگرچه   نقش  زند  آیه های ایمان را

         نماند   اینهمه مریم نما    چو برداری                             نقاب روسبیان   دریده دامان را

        شکوه مجمع   خورشیدها   نپنداری                                    فریب  مزرعه آفتابگردان را

       شب است وگرمی آتش نمای کرمی چند                  نکرده گرم نفس های این زمستان را

       نه آسمان که نگارینه یی ست براین سقف                 کشیده اند   دراو   نقش مهر تابان را

       نمایشیست که  ازپشت پرده  دست کسی                به رفص آورد این سایه های بیجان را

       گمان کودکی ام کو؟ چو آب وآینه  صاف               قبول  قصه ی  شهزادگان  و دیوان را

       به مرگ باور خود گریه می کنم که هنوز                  یقین نداشته  حتی   وجود انسان را

                                                                                                                                                          سیمین بهبهانی

پيام هاي ديگران ()        link        چهارشنبه ٢٥ بهمن ،۱۳۸٥ - رضاالف
رضاالف