و کودکی که عروسک نداشت... خواهد رفت !!

.

افغانی ها باید بروند!  آیا کسی مخالفت است؟

ما دیگر نمی توانیم ازبرادان افغانی پذیرایی کنیم. حالا شاید کمی مودبانه تر شد! موافق نیستید؟.اگر عاقلانه نگاه کنیم هیچ کشوری توانایی قبول دو میلیون مهاجر رو ندارد!

ولی میشه یه جور دیگه نگاه کرد !اگرخواستید.. اسمش رو بگذارید غیر عاقلانه! اصلا ناراحت نمی شم!ما مردم ایران!مردم با فرهنگ - مهربان - متمدن - مسلمان -با وجدان - مهرورز ... با افغانی ها چه کردیم؟.تنها حقی که برای آنها قائل بودیم  نمردن  بود.آنها حق نداشتند درایران ما مالک چیزی باشند.آنها فقط میتوانستند آجرهای خانه های ما را بچینند.حتی به کودکان آنها اجازه ندادیم زبان فارسی را درمدارس ما بیاموزند.زبانی که  مادرانمان با همه  آن حرف می زدند .آنها تنها ملتی به جز ما بودند که حافظ را می فهمیدند.بسیاری ازکسانی که ما به عنوان ایرانی به آنها افتخار می کنیم زاده ی دیار آنها هستند.مولوی دربلخ زاده می شود وما به کودک همشهری او اجازه اینکه کنار کودکمان روی  یک میز  بنشیند نمی دهیم.

آیا یک درصد رفتاری که ما دراین سالها با افغانی هایی که همزبان و هم کیش ما بوده اند را آمریکایی های جنایتکار زبان نفهم ولامذهب با ایرانیهای مقیم کشورشان کرده اند؟. با افتخار سرمان را بالا می گیریم ومیگوییم فلان دانشمند ناسا ایرانیست. تازه پرچم آمریکا را هم آتش می زنیم. وافعا اگر جای آمریکایی های جنایتکار بودیم و زور آنها را داشتیم چه معامله ای با دنیا می کردیم؟. ما که به همزبان ها وهم مذهب ها و هم تاریخ های خود رحم نمی کنیم!

میدانم ! ما ملت با فرهنگی بودیم . ولی آیا هنوز هم هستیم؟

شاید همه این حرفها بهانه ای بود برای شعری که یکی از همان افغانها گفته است.به زبان ما! نه ! به زبان خودش!این شعر سال ۱۳۷۰ سروده شده.همان سالی که به آنها گفتیم باید بروید! باید ازایرانمان بروید! بروید به ایران خودتان!

 غروب   درنفس گرم جاده خواهم رفت                          پیاده  آمده  بودم     پیاده خواهم رفت

 طلسم غربتم امشب   شکسته  خواهد شد                        وسفره ام که تهی بود بسته خواهد شد

 و در حوالی شب های عید     همسایه                           صدای گریه    نخواهی  شنید  همسایه

همان غریبه که قلک نداشت خواهد رفت                    وکودکیکه عروسک نداشت خواهدرفت

 منم      تمام  افق  را  به رنج    گردیده                         منم       که هرکه مرا دیده  در گذردیده

 منم      که  نانی  اگر داشتم  از آجر بود                     وسفره ام   که نبود    ازگرسنگی پر بود

به هرچه آینه تصویری ازشکست من است              به سنگ سنگ بنا ها نشان دست من است

اگر به  لطف   واگر  قهر  می شناسندم                          تمام  مردم   این  شهر   می شناسندم

من ایستادم  اگر   پشت آسمان خم شد                         نماز خواندم   اگر    دهر   ابن ملجم شد

غروب درنفس گرم جاده خواهم رفت                             پیاده  آمده   بودم  پیاده  خواهم  رفت

طلسم غربتم امشب شکسته  خواهد شد                       و سفره ام که تهی بود بسته خواهد شد

چگونه بازنگردم ؟ که سنگرم آنجاست                          چگونه ؟ آه  ! مزار برادرم  آنجاست

چگونه باز نگردم که مسجد ومحراب                          و تیغ  منتظر  بوسه بر سرم  آنجاست

 اقامه بود  واذان بود آنچه  اینجا  بود                               قیام بستن   و  الله اکبرم    آنجاست

مگیر خرده که یک پا ویک عصا دارم                      مگیر خرده ! که آن پای دیگرم آنجاست

شکسته می گذرم امشب از کنار شما                            و شرمسار از الطاف  بی کران  شما

من از سکوت شب  سردتان  خبردارم                            شهید  داده ام  از دردتان  خبر  دارم

تویی که کوچه غربت سپرده ای با من                          و نعش سوخته برشانه  برده ای با من

تو زخم خوردی اگر تازیانه من خوردم                   توسنگ خوردی اگر آب ودانه من خورم

اگرچه مزرع ما دانه های جو هم داشت                     و چند بته ی مستوجب  درو  هم  داشت

اگرچه  تنگ شد  آرامش  همیشه  ی تان                اگرچه کودک من سنگ زد به شیشه ی تان

 اگرچه  متهم    جرم    مستند    بودم                                اگرچه   لایق  سنگینی   لحد    بودم

 دم   سفر  مپسندید  نا امید    مرا                                    ولو  دروغ   عزیزان  بحل  کنید  مرا

 تمام آنچه ندارم  نهاده  خواهم رفت                                  پیاده  آمده بودم    پیاده خواهم رفت

به این امام  قسم !  چیز دیگری نبرم                                به جزغبارحرم    چیز دیگری نبرم

خدا زیاد  کند  اجر دین  و دنیاتان                                        و مستجاب  کند  باقی  دعاهاتان

همیشه  قلک   فرزندهایتان  پر  باد                                   و نان دشمنتان هرکه هست آجرباد

                                                                                                                                                        کاظم کاظمی 

/ 12 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهران

به من فشار مياد وقتی ميبينم يک پير مرد تو اتبوس يا مترو سرپا ايستاده اما جاش رو صندلی رو يک افغانی پر کرده.اون پير مرده عمرش رو برای کشورش گذاشته شايد اصلن فرزندش رو تو جنگ از دست داده باشه اما حق نشستن رو صندلی رو يک مهاجر ازش ميگيره. پس اين آدم چه حقی تو کشورش داشته؟دوتا همسايه چپ و راستش حقشو خوردند که

هم رکاب شيطان

زندگي دفتري از خاطرهاست يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ، چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد. ما همه همسفريم

مهران

نه رضا.کسی رو بخاطر عقايدش نميشه محاکمه کرد.حتی من محاکمه هم بکنم.سزاش اينه که باهات قطع رابطه کنم. خوب اين برات سعادته که آدمی مثل من کنارت نباشه. پس ميمونم تا تحملم کن

خانه به دوش

چقدر بی دلم اما نه دهلوی امشب که منزوی ترم از هرچه منزوی امشب با هر نگاه بر آسمان ابی اين خاک هزار بوسه می زنم . . . اما. . . !!!

رضاالف

اهل کدام ساحل خشکی ؟ ای قاصد محبت باران !