تو در نماز عشق چه خواندی ؟ حلاج

.

   در آینه  دوباره  نمایان شد

                  با  ابر  گیسوانش  در باد

                                 باز آن  سرود سرخ  انا الحق

                                                                ورد زبان  اوست

   تودرنماز عشق چه خواندی؟

                                       که سالهاست

                                             بالای داررفتی  و این شحنه های پیر

                                                                                   از مرده ات هنوز پرهیز می کنند

نام تورا به رمز

               رندان  سینه چاک  نشابور

                                 درلحظه های مستی

                                                    مستی و راستی

                                                                    آهسته .. زیر لب    تکرار می کنند

   وقتی تو    روی چوبه ی دارت

                                         خموش و مات

                                                       بودی ..   ما  انبوه کرکسان تماشا

                                                                         با  شحنه های  مامور

                                                                                مامورهای  معذور

                                                                                همسان وهم سکوت ماندیم

خاکستر تو را    باد سحرگهان

                             هرجا  که برد

                                 مردی زخاک رویید

درکوچه باغهای نشابور

     مستان نیم شب     به ترنم

                                          آوازهای سرخ تورا  

                                             باز  ترجیع وار  زمزمه کردند

                                                                               نامت  هنوز  ورد   زبانهاست

                                                                                                                                                          شفیعی کدکنی

/ 12 نظر / 10 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مهردادسنجابی

سلام انتخاب زيبايی بود. اين شعر کدکنی روخيلی دوست دارم .

مريم

سلام ممنون از حضور شما دلنشين و زيبا بود زيباتر حسی است که در عبادت خدا انسان دارد

ژاله

نگا هم به تار و پود شکننده ی ساقه چسبیده بود . تنها به ساقه اش می شد بیاویزد .. چگونه می شد چید گلی را که خیالی می پژمراند؟ دست سایه ام بالا خزید . قلب آبی کاشی ها تپید . باران نور ایستاد : رویایم پرپر شد . به روزم

خانه به دوش

دکتر جان يه اتفاق واقعی واسم افتاد که چون نمی تونستم بگم سعی کردم بنويسم.نمی دونم چی از آب در اومد.يه سری بزن.در مورد استاد کدکنی ديگه نظر نمی شه داد.بايد خواند و لذت برد.

مهران

آقا ممنون.تذکر بجائی بود. من شعور درست و حسابی ندارم. شايدم چئن با آدمهای زيادی سر و کار دارم اينجوری شدم

رها

تا حالا شده پیام خدا رو ببینی یا بشنوی ؟ تا حالا شده چیزی رو از خدا بخواهی وبا تمام وجودت پاسخ خداوند را دریافت کنی ؟

حمیدرضا امینی

سلام ممنون از حضورتون اشعار خوبی گلچين کرديد. ذخيره کردم تا کامل بخونم. خدانگهدار